Katolickie Słowo Dziennikarzy - 5 MARCA 1940 - ROZKAZ STALINA DLA MORDU POLSKICH OFICEROW I ZSYLEK ICH RODZIN

5 MARCA 1940 - ROZKAZ STALINA DLA MORDU POLSKICH OFICEROW I ZSYLEK ICH RODZIN

5 marca 1940 r. - rozkaz podpisany przez Stalina ! pamiętajmy !!!!

Посольство Республики Польша в Москве ·

Dnia 5 marca 1940 roku zapadła jedna z najtragiczniejszych decyzji w XX wiecznej historii Polski.

Tego dnia Biuro Polityczne KC WKP(b) zdecydowało o rozstrzelaniu polskich jeńców wojennych przebywających w sowieckich obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie oraz polskich więźniów przetrzymywanych przez NKWD na obszarze przedwojennych wschodnich województw Rzeczypospolitej. W wyniku tej decyzji zamordowano strzałem w tył głowy około 22 tys. obywateli polskich.

Polscy żołnierze trafili do sowieckiej niewoli po 17 września 1939 roku, kiedy w myśl porozumienia hitlerowskich Niemiec i ZSRR (pakt Ribbentrop – Mołotow) Armia Czerwona, wspierając Niemców wkroczyła do wschodnich województw Rzeczypospolitej.

Działanie wschodniego sąsiada było całkowitym zaskoczeniem dla cofających się pod naporem Wermachtu polskich oddziałów, które w przeważającym stopniu nie znały prawdziwych zamiarów Rosjan. W wielu przypadkach sądzono nawet, że oddziały Armii Czerwonej przekroczyły wschodnią granicę Rzeczpospolitej, aby walczyć z Niemcami. Wobec ogromnego chaosu informacyjnego bardzo często zdarzało się, że polscy żołnierze oddawali się w ręce czerwonoarmistów nie podejmując żadnej walki.

W konsekwencji w krótkim okresie do sowieckiej niewoli dostało się wielu polskich żołnierzy, w tym spora część oficerów najwyższego szczebla (w tym między innymi: 295 generałów, pułkowników i podpułkowników; 2080 majorów i kapitanów; 6049 poruczników, podporuczników i chorążych; 1039 oficerów i podoficerów policji, straży granicznej i żandarmerii). Następnie wbrew konwencjom międzynarodowym przekazano ich w ręce NKWD, które umieściło polskich jeńców w obozach w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie.

Od samego początku znaczna ilość polskich oficerów przebywających w niewoli stanowiła spory problem dla władz ZSRR, których Ławrientij Beria scharakteryzował, jako ludzi: zdeklarowanych i nie rokujących nadziei poprawy wrogów władzy sowieckiej. W związku z tym 2 marca 1940 roku szef NKWD Beria wystosował specjalną, ściśle tajną rezolucję do Politbiura, w której zalecał: zastosowanie wobec nich najwyższego wymiaru kary – rozstrzelanie.

Dnia 5 marca zapadła ostateczna decyzja w sprawie polskich jeńców, których w okresie od 3 kwietnia do 12 maja 1940 roku rozstrzelano w lesie katyńskim. Pod dokumentem zatwierdzającym zbrodnie, prócz Ławrientija Berii podpisali się: Józef Stalin, Kliment Woroszyłow, Wiaczesław Mołotow, Anastas Mikojan, Michaił Kalinin oraz Łazar Kaganowicz.

***

5 марта 1940 года - одна из самых трагических дат в истории Польши XX века.

В этот день Политическое бюро ЦК ВКП(б) приняло решение о расстреле польских военнопленных, находившихся в советских лагерях в Козельске, Старобельске и Осташково, а также польских заключенных, содержавшихся НКВД на территории довоенных восточных воеводств Республики Польша.

В результате этого решения было убито выстрелом в затылок около 22 тысяч польских граждан.

Польские солдаты попали в советский плен после 17 сентября 1939 года, когда в соответствии с соглашением между нацистской Германией и СССР (пакт Молотова-Риббентропа) Красная армия, вторглась в восточные воеводства Республики Польша.

Действия восточного соседа стали полной неожиданностью для отступающих под натиском вермахта польских войск, которые в большинстве своем не знали о настоящих намерениях советских сил. Многие даже считали, что отряды Красной армии пересекли восточную границу Республики Польша, чтобы сражаться с немцами. В условиях огромного информационного хаоса очень часто польские солдаты сдавались красноармейцам, не вступая в бой.

В результате в течение короткого периода в советский плен попало много польских солдат, в том числе значительная часть офицеров высшего звена (среди них, в частности: 295 генералов, полковников и подполковников; 2080 майоров и капитанов; 6049 лейтенантов, младших лейтенантов и прапорщиков; 1039 офицеров и унтер-офицеров полиции, пограничной службы и жандармерии).

Затем, вопреки международным конвенциям, они были переданы в руки НКВД, который поместил польских пленных в лагеря в Козельске, Старобельске и Осташково.

С самого начала власти СССР отнеслись к нахождению в плену столь значительного количества польских офицеров, как к серьезной проблеме. Народный комиссар внутренних дел СССР Лаврентий Берия считал, что польские пленные «являются закоренелыми, неисправимыми врагами советской власти». В связи с этим 3 марта 1940 года он направил в Политбюро специальную, строго секретную записку, в которой рекомендовал применение «к ним высшей меры наказания — расстрела». Данное решение утвердили Иосиф Сталин, Климент Ворошилов, Вячеслав Молотов, Анастас Микоян, Михаил Калинин и Лазарь Каганович.

5 марта 1940 года было принято окончательное решение Политбюро ЦК ВКП(б) по поводу польских пленных. На его основе, соответственно данным, указанным в записке председателя КГБ А. Н. Шелепина от 1959 года, было расстреляно 21 857 человек, из них в Катыни 4 421 человек, в Харькове 3 820 человек, в Калинине 6 311 человек и 7 305 человек в лагерях и тюрьмах УССР и БССР.

Илл.:

1. Записка Берии Сталину. Российский государственный архив социально-политической истории (РГАСПИ). Ф. 17 оп. 166 дело 621 лист 130. Подлинник.

2. Первый экземпляр решения Политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. РГАСПИ Ф. 17 оп. 166 дело 621 лист 134. Подлинник.

3. Лаврентий Берия, 1939 г.

KATOLICKIE SŁOWO DZIENNIKARZY ZAMIESZCZA TE DOKUMENTY DZIĘKUJĄC ZA UDOSTĘPNIENIE P. PIOTROWI OPALIŃSKIEMU !

______________________________________________________________________________________

Publikacje

Посольство Республики Польша в Москве ·

Logowanie

Aktualności i publicystyka

Polityka ciasteczek

Statystyki