Nowy Jork, Nowy Jork! Kulturalna stolica Ameryki a nawet i pół świata. I my, Polacy, mamy tu swój  wkład. W ostatnią niedzielę, 22 kwietnia, odbyła się na Maspeth, na Queensie w Nowym Jorku  światowa premiera sztuki Krzak Gorejący wybitnego polskiego dramaturga, Janusza Krasińskiego. Ten więzienny dramat psychologiczny został wystawiony przez społeczny Polonijny Teatr Telewizji z  Nowego Jorku.  Dzięki staraniom Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy, przy wsparciu i  dofinansowaniu z Senatu RP, prapremiera sztuki odbyła się wcześniej na scenie parafii Świętego  Kazimierza w Yonkers, 30 grudnia 2017 roku. Tym razem jednak polonijny zespół pasjonatów teatru a  zarazem wielkich patriotów rozwinął inscenizację poza kulisy sceny, pokazując nowojorskiej  publiczności prawdziwie awangardowy spektakl, którego nawet Kantor ani Grotowski by się nie  powstydzili. Aktorzy w wieku od 15 do 60 roku życia wyszli z okowów tradycyjnego teatru, jakim była prapremiera w Yonkers i na  światową premierę na Maspeth przygotowali coś, czego w Nowym Jorku  jeszcze nie było.

Sztuka Janusza Krasińskiego opowiada o komunistycznym więzieniu, w którym przetrzymywano  znanego przedwojennego działacza niepodległościowego, Kazimierza Pużaka. Komuniści, aby się  uwiarygodnić w oczach społeczeństwa, chcieli zmusić Pużaka do współpracy, proponując mu  stanowisko ministra. Inaczej zginie w więzieniu. Dramat jest opowieścią o ludzkiej kondycji, o  poświęceniu jakiego wymaga zachowanie godności i honoru. Jest to bardzo ważna sztuka szczególnie  dla dzisiejszego odbiorcy, który na co dzień spotyka się, zwłaszcza w polityce, z brakiem godności, z  brakiem honoru. Postać Pużaka, niezłomnego polityka, który nie poszedł na układy, który do końca  pozostał wierny swoim ideałom, mogłaby być przykładem dla współczesnych polityków. Tą wierność  ideałom przypłacił życiem, został zamęczony na śmierć w komunistycznym więzieniu. „Wy jesteście tu na zatracenie”- jak mu powiedział klawisz. Opuścił więzienie w trumnie z dziurą pod żebrami. A mógł  przecież zostać ministrem, jak go do tego namawiano. Postać ta wyraźnie kontrastuje z mentalnością  polityków dnia dzisiejszego. Bez godności, bez honoru, za każdą cenę dążą oni aby pójść „na  ministra”. Jak na razie ofiara, jaką złożył Pużak ze swego życia, poszła na marne. Może dopiero  następne pokolenia młodych polskich patriotów sięgną po przykład tego bohatera.

Inscenizacja, zrealizowana w przemysłowym garażu, gdzie nawet betonowe ściany i metalowe  elementy wyposażenia odegrały swoją rolę, nawiązuje do wielkiego teatru polskiej awangardy.  Nowoczesne środki wyrazu, wykorzystanie istniejącego otoczenia, minimalistyczne dekoracje, gra  wśród publiczności stworzyły atmosferę lodowatego, wrogiego człowiekowi więzienia. Zawieszony  nad światem wizerunek Kremla dopełnił obrazu wszechwładnego panowania komunistycznych katów.   Znamiennym jest fakt, że to właśnie Polonia wystawiła ten dramat w Nowym Jorku a nie żaden polski  teatr. Zawłaszczona przez lewactwo ta bardzo ważna część polskiej kultury, kultury z wielkimi  tradycjami, polski dramat, polski teatr, w Polsce zamienił się w pornograficzno-lewackie ekscesy. I  nawet sam minister Gliński nie potrafi, nie może lub nie chce tego zmienić. Państwowe dotacje  szerokim strumieniem idą do porno-lewackich, antypolskich teatrów w Polsce. Jedynie Polonia podjęła tą nierówną walkę o odzyskanie tej części polskiej kultury, która ma wielki wpływ na kształtowanie  opinii publicznej, na kształtowanie ducha Narodu. Jedynie Polonia próbuje przełamać „monopol”  porno-lewactwa w teatrze. Inscenizacjami właśnie takimi jak „Krzak Gorejący” Janusza Krasińskiego  wystawianymi po garażach i halach przemysłowych daje przykład twórcom w Polsce jak i na emigracji i wyznacza nowy kierunek walki o polską godność, o polski honor, o polski teatr. Po spektaklu, jeden z widzów, nawiązując do szantażu i prób przekabacenia Pużaka na swoją stronę  przez komunistów, powiedział: „od czasów, w których odgrywa się sztuka (lata 50.te) niewiele się w  Polsce zmieniło, brak godności, brak honoru, panujący cynizm, dzisiaj mamy to samo”.  Czy odrodzenie polskiego teatru i kultury, polskiej godności i honoru przyjdzie z Polonii?

Galeria - autor zdjęć: KRZYSZTOF RAPCZEWSKI